Centrum Zdrowia Psychicznego | ASERTYWNOŚĆ

TYLKO SPOKÓJ…

Zwykło się utożsamiać asertywność z odmawianiem – jestem asertywny, gdyż potrafię powiedzieć: nie. To nie do końca prawda, a raczej jest to zaledwie jej ułamek. Rzecz jest trochę bardziej złożona.

Asertywność należy bowiem rozumieć szerzej, jako umiejętność wyrażania (i obrony) własnego stanowiska, postawy, potrzeb czy emocji, jednak – to ważne – przy jednoczesnym poszanowaniu potrzeb, emocji czy opinii drugiej strony . To funkcjonowanie w zgodzie ze sobą, a nie automatyczne spełnianie cudzych oczekiwań. To również – co często w mówieniu o asertywności umyka – sztuka przyznawania się do błędów i słabości czy zdolność proszenia o pomoc.

Wyraźnie dostrzec można klucz, wokół którego krąży pojęcie asertywności. KOMUNIKACJA. W asertywności zawsze (!) chodzi o komunikację. Jakościową, satysfakcjonującą, uczciwą oraz cywilizowaną. To ostatnie wydaje się być szczególnie istotne.

Asertywność nigdy nie jest odpychająca, ordynarna, wulgarna. Nie jest prowokacją czy zalążkiem kłótni. Obrona własnych granic nie narusza tu granic cudzych. Asertywność nie krzyczy, tylko spokojnym głosem komunikuje. Nie jest złośliwa czy przekorna. Jest mądra, świadoma, rzeczowa i… trudna. Tak trudna, że niekiedy urasta do rangi swego rodzaju bohaterstwa. Dlaczego?

Może dlatego, że człowiek to stadne stworzenie, a do stada warto (należy?) się dopasować? Nie chcemy odstawać od reszty, więc czasem naginamy się do oczekiwań innych? Może poczucie wartości, nie najwyższe, uniemożliwia nam wiarę w to, że nasz głos może cokolwiek znaczyć? Może brak zaufania do siebie czyni nasze postulaty niegodne uwagi, zatem ich nie głosimy? Może niechęć do sprawienia komuś przykrości nakazuje nam sprawiać przykrość sobie, na przykład godząc się na coś, czego nie chcemy?

Powodów jest z pewnością wiele, i tych prostych, i tych bardziej złożonych. Dużo więcej jednak powodów mamy do tego, by się tej arcytrudnej sztuki nauczyć, a najważniejszy z nich to SPOKÓJ. Spokój, który zapewnia nam życie w pełnej harmonii ze sobą, w myśl własnych potrzeb i uczuć. Życie bez dyskomfortu i niezadowolenia z faktu, że znowu komuś ulegliśmy, że znowu zrobiliśmy coś, na co zupełnie nie mieliśmy ochoty. I tak w kółko…

Centrum Zdrowia Psychicznego
kontakt: 91 32 67 316 | czp@szpital-swinoujscie.pl

Laboratorium | profil tarczycowy: promocja badań profilaktycznych

Choroby tarczycy stanowią istotny problem XXI wieku. Specjaliści oceniają, że problem z tarczycą na całym świecie ma ponad 300 mln ludzi, ale nawet połowa z nich o tym nie wie. Dysfunkcja hormonalna tarczycy może prowadzić do rozmaitych zaburzeń metabolicznych, a także mieć wpływ na serce, płodność, układ nerwowy oraz rozwój dzieci. Dzięki możliwościom diagnostycznym dostępnym w dobie współczesnej medycyny możliwa jest ocena kondycji gruczołu tarczowego oraz wczesne wykrycie nieprawidłowości w jego pracy. Postawiona w odpowiednim czasie adekwatna diagnoza i rozpoczęcie właściwej terapii umożliwiają zapobieganie groźnym powikłaniom oraz poprawiają jakość życia pacjentów.    

Podstawową funkcją tarczycy jest produkcja i wydzielanie do krwioobiegu hormonów, które są niezbędne dla zachowania dobrego zdrowia i kondycji naszego organizmu. Ich wydzielanie jest regulowane przez tyreotropinę (TSH)  – hormon produkowany przez przysadkę mózgową.  

W ludzkim organizmie tarczyca wraz ze swoimi hormonami kontroluje i reguluje pracę wielu tkanek oraz procesów w tym:  

• przemiany metaboliczne,  
• pracę mózgu i całego układu nerwowego,
• perystaltykę jelit,
• pracę mięśnia sercowego,
• pracę hormonów płciowych,  
• rozwój organizmu (reguluje wzrost),  
• metabolizm kości,  
• termogenezę (utrzymywanie i wytwarzanie ciepła).  

Hormony tarczycy odgrywają istotną rolę w okresie płodowym i noworodkowym. Wpływają na stan zdrowia dziecka po porodzie, a w szczególności na jego rozwój intelektualny.

Choć chorujący gruczoł tarczowy nie boli, to nawet niewielkie zachwianie poziomu wydzielanych przez nią hormonów może być przyczyną wielu nieprzyjemnych dolegliwości:

• uczucie ciągłego zmęczenia,
• spadek lub przyrost masy ciała,
• zwiększona nerwowość,
• zaburzenia hormonalne,
• problemy z włosami,
• bladość i suchość skóry,
• zwiększenie potliwości,
• zaburzenia snu,
• drżenia rąk.

Nieleczone zaburzenia pracy tarczycy mogą prowadzić do poważnych powikłań zdrowotnych. W przypadku występowania nawet dyskretnych objawów należy przeprowadzić diagnostykę w kierunku chorób tarczycy.      

Morfologia -  jest badaniem diagnostycznym, który służy do jakościowej i ilościowej oceny składu krwi, m.in. liczby białych i czerwonych krwinek oraz stężenia hemoglobiny.  Jest to pierwszy krok w diagnostyce wielu chorób – od anemii po stany zapalne i choroby rozrostowe.  

Wapń całkowity - poziom hormonów tarczycy jest w dużej mierze determinowany gospodarką mineralną organizmu, a dokładnie poziomem wapnia.  

TSH - hormon ten produkowany przez przysadkę mózgową powoduje zwiększenie masy tarczycy (poprzez zwiększenie wielkości i ilości tarczycowych komórek pęcherzykowych), zwiększenie przepływu krwi przez ten narząd oraz stymuluje produkcję i wydzielanie hormonów tarczycy – T3 i T4. Stanowi najczulszy wskaźnik wahań wydzielania hormonów tarczycy. Jest testem pierwszego rzutu w diagnostyce zaburzeń czynności tarczycy. Podwyższone wartości TSH w krwi obwodowej wiążą się z niedoczynnością tarczycy (hipotyreoza), a obniżone stężenia TSH z nadczynnością tarczycy.  

FT3 - stanowi niezwiązaną z białkami frakcję osoczową trójjodotyroniny (T3). Trójjodotyronina  stanowi około 5% wszystkich hormonów tarczycy. Wykazuje większą aktywność metaboliczną  w porównaniu do T4, a także szybszy metabolizm oraz szerszy zakres działania. Pochodzi głównie z pozatarczycowej konwersji tyroksyny (T4) w tkankach obwodowych.  

FT4 - Stanowi niezwiązaną z białkami frakcję osoczową tyroksyny (T4). Tyroksyna jest głównym produktem metabolicznym gruczołu tarczowego.. W 99,95% związana jest białkami transportującymi hormony. T4 nie wykazuje większej aktywności biologicznej i pełni funkcję prohormonu. W tkankach obwodowych hormon ten jest przekształcany w trójodotyroninę (T3), której wolna frakcja (FT3) wykazuje aktywność biologiczną w stosunku do komórek docelowych.  

Anty-TPO są przeciwciałami skierowanymi przeciwko peroksydazie tarczycowej. Badanie tych przeciwciał zaliczane jest do najczulszego testu wykrywającego autoimmunologiczne choroby tarczycy. Najwyższe stężenia (stężenie może dochodzić nawet do kilku tysięcy) obserwuje się u pacjentów cierpiących na wole Hashimoto. Częstość występowania wyżej wymienionych przeciwciał w tej chorobie to ok. 90% przypadków. Te same autoprzeciwciała obserwuje się w 60-80% przypadków choroby Garvesa-Basedowa.  

Anty-TG są przeciwciałami wytwarzanymi przeciwko tyreoglobulinie. Tyreoglobulina jest wytwarzana przez gruczoł tarczycowy. Stanowi główny element koloidu pęcherzyków tarczycy, a jej główną funkcją jest magazynowanie i synteza hormonów tarczycy.   Anty-TG wykrywane są u 30% pacjentów z chorobą Gravesa-Basedowa i u 85% pacjentów chorobą Hashimoto.   

cena standardowa: 198,00 zł  
od poniedziałku, 14.10.2024 r. do końca miesiąca, promocja -20 %   158,40 zł

Światowy Dzień Zdrowia Psychicznego 2024

Światowy Dzień Zdrowia Psychicznego obchodzono po raz pierwszy 10 października 1992 r. Dzień ten, oficjalnie obchodzony co roku 10 października, powstał z inicjatywy Światowej Federacji Zdrowia Psychicznego, ma na celu podniesienie świadomości społeczności globalnej na temat kluczowych kwestii zdrowia psychicznego.

Tegoroczny temat kampanii brzmi „Zdrowie psychiczne w pracy”, co ma podkreślić związek pomiędzy zdrowiem psychicznym a pracą. Bezpieczne, zdrowe środowisko pracy może działać jako czynnik ochronny dla zdrowia psychicznego. Niezdrowe warunki, w tym stygmatyzacja, dyskryminacja i narażenie na zagrożenia, takie jak molestowanie i inne złe warunki pracy, mogą stanowić poważne ryzyko, wpływając na zdrowie psychiczne, ogólną jakość życia, a w konsekwencji na uczestnictwo lub produktywność w pracy. Ponieważ 60% populacji świata pracuje, konieczne jest pilne działanie w celu zapewnienia, że ​​praca zapobiega zagrożeniom dla zdrowia psychicznego oraz chroni i wspiera zdrowie psychiczne w pracy.

Kampania informacyjna dotycząca laboratorium

Zakończyliśmy kampanię informacyjną (publikacje na Facebooku), mającą na celu przybliżenie działalności naszego laboratorium. Podsumowując:

• Laboratorium przy Szpitalu Miejskim w Świnoujściu pracuje 24 godziny na dobę, obsługując zarówno pacjentów szpitala, jak i osoby z zewnątrz.
• Przyjmujemy zlecenia na badania ze skierowań, jak i komercyjne.
• W mieście działają dwa punkty pobrań, aby zapewnić Państwu wygodny dostęp do badań.

W ramach kampanii przygotowaliśmy grafiki informacyjne, które krok po kroku przeprowadzają przez proces pobierania krwi, obejmują przygotowania się do badania i postępowania po jego zakończeniu. Kliknij by zobaczyć grafiki. 

Centrum Zdrowia Psychicznego | WEWNĘTRZNY KRYTYK

DLACZEGO NIE SZÓSTKA?

Wszyscy jesteśmy krytykami, nie oszukujmy się. Oceniamy zachowania, postawy, poglądy czy sytuacje. Przychodzi nam to dość łatwo i ani to w sumie złe, ani dziwne – w końcu własne zdanie to nie przewina. Gorzej, gdy to nasze własne zdanie krzywdzi. 

W psychologii istnieje pojęcie wewnętrznego krytyka. To zupełnie inna historia, choć oparta na tym samym fundamencie, na ocenianiu. Tyle że wewnętrzny krytyk jest zawsze tym złym, a jego sądy nawet nie próbują być konstruktywne. Co więcej – ów głos ze środka nie interesuje się światem, mówi wyłącznie do nas i o nas. I nie są to przyjemne treści.

Z zaangażowaniem godnym większej sprawy przygląda się naszym poczynaniom i surowo je komentuje, choć nie jest pytany o zdanie. Gani, szydzi, natrząsa się, poniża, burzy spokój i poczucie własnej wartości, a jeśli cokolwiek w zamian buduje, to jedynie poczucie winy, lęki i kompleksy.

Wewnętrzny krytyk zawsze przybywa z zewnątrz, a czai się na nas już od naszego dzieciństwa. Karmią go wszelkie uwagi, osądy i oczekiwania, jakim poddawani jesteśmy od małego. Wszystkie te – zasłyszane od rodziców czy nauczycieli – zdania w rodzaju: “dlaczego nie szóstka?”, “stać cię na więcej”, “następnym razem bardziej się postaraj”, “jak ty się zachowujesz?!”, “dlaczego nie możesz być taki/taka jak…?” to klasyczne elementy formujące wewnętrznego krytyka. On z kolei rozgaszcza się w nas z czasem na dobre (a raczej na złe), czyniąc wszystko, żebyśmy myśleli o sobie jak najgorzej, choć jest pewnym paradoksem, że wewnętrzny krytyk z zasady nie chce dla nas źle. Tak przynajmniej mówi psychologia. Mimo że środków używa dość drastycznych, służyć one mają wzmocnieniu nas, nie naszej krzywdzie; nie o podcinanie skrzydeł tu idzie, a o zmotywowanie do jeszcze wyższych lotów. Ten typ zwiemy wymagaczem. Nieco to pokrętne, fakt…

Wchodzenie w dialog z wewnętrznym krytykiem pozornie wydaje się być bezcelowe. On niekiedy nie słucha, przeświadczony o swojej wszechwiedzy na nasz temat. Nic bardziej mylnego. Można go nie tylko oswoić, ale i nawet utemperować. Na początek – warto uświadomić sobie jego istnienie oraz to, że jego przykre komunikaty nie muszą mieć nic wspólnego z prawdą. Gdy już to się stanie, łatwiej będzie nam się od niego zdystansować. Najlepiej jednak z nim… porozmawiać. Tak, porozmawiać i pokonać go na argumenty, których często mu akurat brakuje, topnieją gdzieś w zalewie generalizacji. W końcu nie jesteśmy nawet w połowie tak beznadziejni, jak twierdzi i mamy na to szereg dowodów.

Trzeba jednak na koniec zaznaczyć, że proces ten szybki raczej nie będzie – wszak wewnętrzny krytyk żyje z nami od dziecka – trochę potrwa, ale za to będzie obietnicą dużo lepszego życia. Obietnicą na dodatek spełnioną.